22 Nisan 2016 Cuma

Mesai Arası 5


 İşte aynen böyle hissediyorum.

 O malum kişiye, o malum kitabı ve içindeki o malum notu ulaştırdım. 21 Nisan günü. Tam 6 ay sonra. Bendeki ölüm arzusu her bahar şiddetlenirken üzerine mutsuzluklar yağıyor. Sebebim olsalar da şu binanın orta katındayken çoktan dursa kalbim.

 İşte mutsuzluk, uyurken mutsuzluk. Mutsuzluk her esintide. Huysuzluğumdan mıdır, aksiliğimden midir bilmem herkese çok kötü davranıyorum. Halbuki insanlar sevgi dolu. Hatırlamıyorum mesela artık kısa kısa anlarda. Telefon numaramı, şifrelerimi, kötü yaşanmışlıkların ayrıntılarını. Hatırlamak için çaba da sarf etmiyorum. Çünkü gördüm ki ben, eriyor her şey. Hatırlasam da akıyor hatırlamasam da. Akış her zaman baki. Kimi zaman sancılı kimi zaman sevinçli. Sancıyı da sevinci de tattırıp elinden alanlar dünyanın en zalim insanları işte.

 Son olarak yazdıklarım için çok üzgünüm.



2 yorum:

  1. hamide:))

    ımm eski yazılarını okumadım ama okuyayım ben bi dur.
    yine mutsuzsun.

    valla ağzına acı biber sürücem artık ama.

    :))

    YanıtlaSil
  2. Absalom :)

    Hoş geldin..

    Mutlu zamanlarda yazamıyorum ben. Yazmadıysam bence her şey yolunda. Şöyle bir bakacak olursak çok ara vermiştim çokta iyi zamanım olmuş. :))

    Çok şımarık bi kız oldum ben. Ne olacak böyle bilmiyorum.

    Biberle uslanır mıyım hiç.

    Bu inadımdan da kaybediyorum ama yanacaksak eğer hep birlikte yanalım be. Sinirleniyorum kendi kendime burda. :)

    Ofistekiler bana yanaşamaz oldu. Cici kız gitti kötü kadın geldi.

    Fark ediyorum ben. Noldu diye soramıyorlar da kızgınlığımın geçmesini bekliyorlar. İyi yürekli fakat aman düzenimiz bozulmasın, keyfimiz kaçmasın moduna ayarlı herkes sanki.

    Hamide niye kızgın hamide de bilmiyor.

    Böyleyken böyle işte.

    YanıtlaSil