24 Ocak 2013 Perşembe

Bilanço


 Parfüm yasaklanmalı!

 Malum büt dönemi. Oturup inekliyorum. Hiç uyumuyorum desem yalan sayılmaz. Dün hiç uyumadım misal. Sonuç muhasebeden yine kalacağım. Ölsün yılan gözlü suratsız herif. Muhasebe yeterince zor bir ders zaten anlayamadığım o soruları neden karman çorman edip sorması. Ne oluyor biz yapamayınca anlamadım gitti. Kendini tatmin yönü mü bu yani.

 İnat ettim ya bitti mesele benim için geçeceğim. Hakikatli sistemli bir çalışma. Ömrümde çalışmadım böyle. Al yemin. Finalden farklı soracağım diye ne bu zorlama? Okuyamasın o kağıtları. Gözleri yansın. Anlatamıyor işte. Dersine gitmiyorum çünkü vakit kaybı. Defterdeki notlar karma karışık. Çözdüm hepsini ama ah bir de sorsaydın.

 Böyle kızgınım işte. Sınava giderkene yanıma bir kız oturdu. Bütün parfümü üstüne boca etmiş. Binişinden belliydi böyle olacağı. Yüzünde porselen midir nedir o makyajdan. Yüzün dudakların bir garip şekli. Şantiyeye bir karış ince topukla geliyor. Sanırsın altın bilmem ne ödülüne gidiyor. Çamur banyosu için hazırlık yapıyor bizim okul. Ayakkabım bile isyanda. Anlayamadım ki amacı neydi. Uykusuz olmasam kendime güvensem kalkacaktım yanından. Baş ağrıma ağrı kattı. Düşsün diye de çok dua ettim yalan yok. :)

 Artık kala kala şamaroğullarına döndüm. Özgüvenim düşüktü zaten de ezile ezile bir hal oldu garibim. Yine geçmeyi başaramadığım hocanın dersinden geçmişim ama artık iyiden sıkıldım, yine kendi bildiğim gibi yaptığım için sınırda geçtim. Sonra idare hukuku dersi. Geçen yıl sınava girerken ders hocası gelip 7. yılında geçti bir öğrencim deyip gitmişti. Aşağılar bir gülümseme takıp yüzüne. Hocayı sevmek ayrı şey ama bunun amacı ne ki. Ne oldu yani böyle söyleyince şimdi? Geçtim nihayetinde. 5 soru 4ü vize konusu. Sorular bizler için özenle seçilmiş.  Adillikten bahsederken neyi kast ettiğini anlayamayacağım sanırım. Benim mantık ters çalışıyor ya, millet final konularına çalışırken ben vizeye ağırlık verdimdi. Şans. Öyle bilgiyi ölçmeyle falan uzaktan yakından alakası yok. İki güne kalmaz unuturum ezberlediklerimi. 4 soruyu da aynen notlardaki gibi yaptım. Puan kıra kıra 55 olmuş notum. 80 ve 55. Neyse insaflı bu kez, 20 verdiği de olmuştu.

 Öyle bir özet geçeyim dedim can sıkıntısına. Baş ağrımdan kurtulamıyorum. Bu sınav dönemi benim için travmatik bir döngü. Uyanamayacağım diye uyuyamıyorum. Sürekli kafamda sorular dönüyor. Çözüyor çözüyor baştan bir daha çözüyorum. Kısacası uykularım zehir zıkkım oluyor. Karnım ne çok acıkıyor. Sonra midem zaten can yoldaşım benim. Ha bir de anneme mesaj atıyorum şu saatte beni uyandır diye. Mesajı görünce beni arıyor. Anne görünce değil dediğim saatte uyandırsan diyorum hani. :)

 İnternet ortamındaki ilişkileri algım hakkında da birkaç kelam edip gideyim. Bu konuda tam bir denge sağlayamasam da haksızlık etmemek veya çok fazla kaptırmamak için epey çaba gösteriyorum. Hiçe saymak olmaz, kendini adamak da. Sanal ortam içerisinde de olsa karşımda bir insan var. Zor mevzu. Ama var ve hayatımda. Kafam karışık biraz. Neticelendirdiğim vakit notunu düşeyim buraya.

 Yoruldum ki ben.:(

20 Ocak 2013 Pazar

Yorgunluk Üzerine


 Artık rutinleşen boşluklarım beni hayli yoruyor. Keşke kendimi 22 yaşında hissedebilsem. Ya da her 22 yaşındaki birey böyle mi hissetmeli/ hissediyor, doğrusu bu mu bilemiyorum. Bildiğimi sandığım şey yalnızlıktan öte bir yabancılaşma hissettiğim.

 Bir hastalık hali içerisinde olduğumu söyleyebilmek için doktor onayına ihtiyaç var mı ki? Bir süre önce kelimeler beynimde şekil alabilmek için yarışırlardı. Yoğunluktan yazamadığım yazılarım, konunun başka düşünsel yönlere kayması vs. hoş şeylerdi.

Şimdi...

An evvel ne düşündüğünü aramak. Ararken ne aradığını aramak.

Yorgunluk yorgunluk yorgunluk.

Göz önündeki yaşamlara yorgunluk.

Çözümler yorgunluk.

Sonuçlar salt yorgunluk.

Üzüntüler yorgun

Sevinçler buruk yorgun

Karamsarlığım yorgun.

18 Ocak 2013 Cuma

Hamide Siyaset Konuşuyor


 Kendime siyaset yasağı koydum yakın zaman evvel. Kalıplara dert anlatmak boşa kürek.. işte. Yazılan şiirlere tahammül etmeyi öğrenmeli ya da hiç okumamalıyım diyorum. Okumaktan geçemiyorum maalesef. Yazanıyla empati kurmaya ne dersin Hamide diye diye bir yerde patlıyorum işte.

 Ben diyorum ki devlet denen mekanizmayı sevemedim bir türlü. Adam diyor Türküz devletimizi Allah bilmem nelerden korusun. Hangi dünyada yaşıyor kendi bakış açımda anlam veremesem de sakin olmalı bir daha da böyle yorumlar yapmamalıyım. Ve yine verilen cevaba şükrettiğim birisi. Bir başkasına yapsaydım bu yorumu Allahhh bir esinlenme milli duygularını durduramayıp kadın bir taşlama yazardı bana en imgelisinden hakaretlerle. Sen vatan hainisin de derdi. Vatan denen ne olduğunu bile bilemeğimiz şeyin insanlığın önüne geçmesine gözün kapalı teslimiyetin.

 Neyse girmeyeceğim çok fazla.

 Babam yasakladı benden evvel bana siyaseti. Ne yapayım güzelim Çamlıca'ma cami yapacaklarmış. Hem de tam tepesin tepesine. Sanki cami yapılmasın dedik. Hemen aşağısında Kısıklı'da mevcut zaten. Meseleye hemen sığmıyor kimse ile giriyorlar. Mescit çok küçükmüş... Yahu Allah'ınız var. Din noktası çok hassas. Önce benim harç paramı kaldırsalar ve benim gibi daha nice öğrencinin. Annemin size evden ettiği duayı korkmayın Allah duyar.Sonra oku diye gönderdiler. Benim dersim bu diyorum dinlemiyor. Aklı eyvah benim kızım değişti. Değişimi nasıl algılıyorsa artık. Adamı zorla komünist yapar bunlar. Soğuk bakmıyorum biline.

 Sonra ne vardı fikrimde...

 Hıh bilgisini intikam almak için kullanan bir aptalla uğraştım. Öyle sinirlendim ki sözde küfür etmeyen ben ne güzel aptal dedim ki kendime şaştım. Böyle vurgulu vurgulu. Aptal güzel bir kelime. Bilgisayarım sorun çıkarmayı seviyor. Kendi kendine güncelleme yapmış ve ses ayarları yok olmuş. Bu sıkışıklıkta format attırmak durumunda kaldım. Sonra tüpüm bitti evde. Kira da gecikti. Bir yandan harç parası yaklaşıyor ve ikinci öğretim yazdığım için içten içe bir kin duygusuyla da baş etmek durumundayım. Sanki ben istiyorum. Madem vermek istemiyon al o zaman okuldan sen üç kuruş parayı ödemekten kurtul ben sınav stresinden dediğim zaman kıyamet kopuyor işte. Demiyorum hepsi bana mide mide ve mide olarak geri dönüyor. Yüzümün halini saymıyorum. Dün fotoğraflara baktım, yüzüm belirsiz bir sona doğru şekil alıyor. Yaşlılığım çok çirkin olacak.

 Hadi biraz daha siyaset yapayım. Haberleri izlemiyorum. Adamın tekinin cinneti sonucu tüm ailesini katletmesi... Ben o adama kızanlardan olamadım hiç. Sonra bakınıyorum internette, birileri ölmüş. Kökeni dolayısıyla zaten mimli. Yaptığı bir kaç eylem sonucu ölmeyi hak etmiş(!) Ne yapmış etmiş hiç bir fikrim yok. Dedim ya haber izlemiyorum. Haklı görenler var görmeyenler. İyi bari en azından ifade edebiliyorlar fikirlerini ölü üzerine de olsa denilen günlerdeyiz.

 Eğlenceli geldi bu iş bana. Doğru yok nasılsa. Kalıpların hepsine kıvılcımı bırak kaç. Köşe yazarları gibi. :)

 Biraz havayı değiştirip sigara böreği kızarttım. Buzluğa epey atmıştım. Hayrına biraz alt komşum Cihat öğretmene de götürüverdim. Tek yaşıyor yazıktır diyerekten.

 Son olarak
Odamda, Hamide'nin ülkesindeyim. Tuvalet kağıdı rulolarını sulu boya ile boyayım bir kalemlik oluşturuyorum. Bu kadar.

10 Ocak 2013 Perşembe

Al'ış Veriş


 Yediğim her parça lüks gelmeye başladı. Boş olan şeyler için çaba sarf edip en azından yok değil diye teselli bulmak. İşte tüm yaptıklarım bundan ibaret. Ve benden milyon tane var.

 Bir radyo programı takip ediyordum sınavlardan evvel. Bir kaç üniversite öğrencisi internet üzerinden yayın yapıyorlardı. Konu nereden geldi nasıl geldi hatırlayamıyorum ama kadınların aynada durup poposuna bakma durumunu bir türlü anlayamadığını söyledi çocuklardan biri. Valla ben de anlamıyorum diye katılmamam hiçten değil.

 Lisedeyken arkadaşlarım dakika başı gider eteğini düzeltir saatlerce o aynanın karşısında yorulmazlardı. Önden, yandan, arkadan yamuk mu yok işte nasıl duruyor... Ne sıkılırdım ben. Sürekli aynı uzvunun güzelliğini tasdik ettirmek nasıl bir haleti ruhiyedir acaba? Hiç bakmadan döndüğüm çok olurdu. Bunu o zamanlar hatta bu güne kadar hiç dile getirmemişim şimdi fark ediyorum. Çok saçma. Giyersin bir bakarsın gözüne takılan bir şey yoksa iyi olmuştur tamamdır. Ne bekliyorlar bir etekten anlayamadım.

 Ayna...

 Tehlikeli bir materyal. Bir ara kendimden epey uzak tutmuştum. Cam olmasa yüzümü unutacaktım neredeyse. Şu sıralar da bakma sebebim dikkat çekmeyen halde görünmek isteğimden. İyiden değişik bir insan halini aldım ben. Saçlarımı kendi hallerine bıraktım. Bıktırdılar beni artık. Sevmesem çekilir dert değil diye yakınmalarım olmazdı. Saç dediğin benim kabulümdü her koşulda. Sonra nereye gitsem yanımdan ayırmadığım düzleştiricimi de İstanbul'da unutmuşum. En son kuaförler saçlarımı yolduklarından mütevellit şimdi gitmeye de korkar oldum. Yani anlayacağınız bakımsızlığın zirvesinden sesleniyorum.

 Siyah oje mevzum geldi aklıma bunu da not düşeyim. Sanki canım kebap, dürüm çeker gibi siyah oje çekti. Ruhum çekti galiba dersem durumu kurtarmış olurum belki. Neyse Gamze'nin varmış alıp sürdüm ondan. Sınavım var, okul otobüslerinden birine bindim arkalardan bir yere oturdum. Fark edemediğim bir zaman sonra arkamda ayakta iki çocuk konuşmaya başladılar yüksek sesle. "Oje dediğin pembe olur abi" diye. Söz bana geliyor besbelli ama sınavım var şimdi ve çalıştım stres dorukta. "Söyle şuna pembe sürsün" dedi biri. Uzunca oje muhabbeti yaptılar sayemde. "Abi senin kıza söyle pembe oje sürsün" diye diye bir hal oldular. Döndüm artık gülmekten daha fazla alıkoyamıyorum kendimi. Bir kaç kelam edecektim konu artık kapanmalı. 15 dakka oldu yeter daa. :) İndiler şansa.

 Asıl ben alışverişi anlatacaktım da konuyu dallandırıp budaklandırsam da bir yerden giremedim bir türlü. Şimdi... Ayşe Sultan malumunuz artık. Enteresan bir iletişimimiz var kendisiyle. Bu konuda da uyuşamıyoruz maalesef. Mağazalar beni çok yoruyor. O ışıklar da çok çirkin hissettiriyor ayrıca. Annemle alışveriş bana tam bir işkence. Bir defasında hatırlıyorum mağazalardan birinde ama sadece birinde tam bir buçuk saat kalıp sadece anneme bir kazak alarak ayrılmıştık. Allah'ım! Bu sadece bir mağazada geçen vakit! Kızıyla gezmeyi seviyor, tamam. Gerçekten haklı buluyorum, annedir hoşuna gider. Ben de seviyorum annemi koluma takayım gezeyim. Ama o mağazalara girmeyelim n'olur. Arkadaşların olsa giderdin diye gaf yapıyor. Valla güzel anneciğim bir tanesin ama hiç bir arkadaşım böyle yapmıyor benim. :(

 Geçen ev arkadaşım ve onun arkadaşları gittik burada Karun'a. Sabırla dolu saatlerden sonra eve geldik ve ben kendimi hemen yatağa attım. Aşırı derecede başım döndü. Midem de tekin değil. Biraz sayıklamışım sonra Gamze yemeğe çağırdı ardından duşa girmesem birazdan acillik olacağım sandım. Duş beni kendime getirdi neyse ki. Bu olaydan sonra alışverişe herkesle gitmemeye karar verdim.

 Dün Tûba'ynan sınavlar bitince kendimize ödül verelim bir şeyler yapalım deyip ödülü alışveriş olarak seçtik. Şükür ki ne şükür. Sevdiğim bir huyu var bu kızın. Önceden bakıyor kafasındaki değerlendirmeyi orada değil de daha geniş bir zamana yayıp evde, okulda, sokakta, parkta işte her neredeyse yapıp karar verince almaya gidiyor. İşte bu! Ya da o an karar veriyor bir şekilde uzamıyor işte çok fazla. Karar vermekte çok zorlansa da yerinde.

 Önce alışıyor fikre sonra parasını veriyor. Alışverişin bundan daha masum tanımı yok bence. Dün ikimiz de birer tane elbise aldık. Yine onun daha evvelden gördüğü bir elbiseye göz koydum güzel de oldu. Baktım yakası paçası tam Ayşe'nin de tasvip edeceği model, tamam işte. Biraz da bu gün gündüz devam ettik Tûba'ya bir şeyler baktık, aldık. O kadar.

 Dolu bir dolaba sahip değilim ama boş da değil. An geliyor ki hepsinden kurtulmak istiyorum. Korkuyorum biraz da. Nasıl bir oyun bu kavramaya çalışıyorum. Çeşit çeşit desenler, modeller... ve insanlar, belki en çok kadınlar. Sektörler. İzlenim.

 Bu yazı da nasıl başlayıp nasıl bitmiş. İyice çığırından çıkmış beynim. Gölgeli bir yaşantı gördüm ben okuyunca. Ya siz?



7 Ocak 2013 Pazartesi

Canım Ölsün!


Bitmeyecek bu okul!
Biraz benim aptallığım biraz sistemin abukluğu biraz koşullar biraz biraz biraz.
Günlerce okulu bırakıyorum nidalarıyla derslere sınavlara sürüklüyorum kendimi.
İsteksizliğimi kusuyorum soyutlanma adıyla.
Sabır ki bekliyorum 3 yıldır asla denmeyecek bir kelime için.
Bırak.
Çıkmıyor o lanet olasıca kelime işte dudaklardan.
Yetmiyor işte kendime sevimli gösterme çabalarım, yetmiyor.
Elim yetmiyor, ayağım yetmiyor.
Gücüm yetmiyor artık.
Bu şehir içi çamur dolu bir çukur ve ben içinde debeleniyorum.
İsyanım faydasız.
Kabullenişim faydasız.
Faydasız diyorum anlıyor musun beni?
Nereye gidiyorum ben.
Renkler nasıl bir şey?